زمین خوردن یه اتفاق آشنا برای ما انسان‌هاست. هممون به نحوی، بارها و بارها تا آخرین دم و بازدم تجربش می‌کنیم؛ اما چه چیزی به این زمین خوردن‌ها اهمیت می‌ده؟ اصلاً چرا باید چیزی که باعث سرافکندگی ماست، حائز اهمیت باشه؟


وقتی که زمین می‌خوریم، فرصت رقم زدن کار مهمی رو بدست میاریم. کاری که علاوه بر مهم بودن، فوق‌العاده هم سخته. اسم اون کار، «قبول کردن، تلاش کردن و برگشتن» هست.

مراحل قبول کردن، تلاش کردن و برگشتن

  • قبول کردن: با تمام وجود بپذیریم که وارد یه راه اشتباهی شدیم و نتیجش زمین خوردن ماست. بنابراین اگه نتونیم از پس این کار بر بیایم، دوباره مرتکب اشتباهات زیادی در اون راستا می‌شیم و این یعنی بزودی قراره دوباره زمین بخوریم!
  • تلاش کردن: باید بتونیم پس از درک اشتباه‌ها، از اون‌ها بگذریم و برای جبران خسارت‌ها تلاش کنیم. اینکه چه چیزی از دست رفته خیلی مهمه؛ اما غصه خوردن فقط لطمۀ بیشتری به اون خسارت می‌زنه و تنها راه برای جبران، تلاش کردن و بلند شدن هست.
  • برگشتن: برگشتن به متوالی شدن راه ما اشاره داره و از هر دو گزینۀ قبلی کمک می‌گیره. ما باید بتونیم به طور متوالی ذهنمون رو از اینکه کلی چیز از دست دادیم و اشتباهاتمون رو قبول کردیم، پاکسازی کنیم. بعد از این هم باید بتونیم به طور متوالی تلاش کنیم و یکی‌یکی مشکلات رو کنار بزنیم. تا وقتی که دست به کار نشیم، هیچ‌چیزی تغییر نمی‌کنه.

و در آخر، ما دوباره متولد می‌شیم. می‌رسیم به نقطه‌ای که از اون، به سمت چپ حرکت کردیم و حالا، با انتخاب کردن سمت راست، به روند پیشرفت و موفقیت توی زندگی برمی‌گردیم.

دستت رو بگیر و پاشو! | «اشک‌هایی که پس از هر شکست می‌ریزیم، همان عرقی است که برای پیروزی نریخته‌ایم.» - آدولف هیتلر
دستت رو بگیر و پاشو! | «اشک‌هایی که پس از هر شکست می‌ریزیم، همان عرقی است که برای پیروزی نریخته‌ایم.» – آدولف هیتلر

با این همه حال، گفتن این حرف‌ها خیلی راحته و بخش سخت ماجرا، قرار گرفتن توی اون موقعیت و تلاش برای نجات پیدا کردن هست!

زندگی سخته و توی چنین موقعیت‌هایی، سخت‌تر هم می‌شه. شاید افراد مختلفی توی دوران‌های سخت در کنارمون باشن؛ اما در کل چیزی به جز یه کمک جزئی نیستن. اول و آخر خودمون باید دست خودمون رو بگیریم و بلند بشیم. قرار نیست کسی به‌جای ما این کار رو انجام بده.


اینکه توی اخبار می‌بینیم که یکی به‌خاطر شکست توی یه کاری از زندگی دست کشیده، فقط به‌خاطر این نیست که شرایط زندگی توی این دنیا سخت شده؛ به‌خاطر این هم هست که اون فرد ارزش به وجود اومدن رو نداشته. وگرنه زندگی ادامه داره و کسی که ادامه می‌ده، آخرش به چیزی که می‌خواد می‌رسه و ارزش متولد شدنش رو اثبات می‌کنه.

هرچقدر هم که یسری تا آخر عمرشون دم از نشدن‌ها و سختی‌ها بزنن…

پ.ن: ارتباط عکس مطلب با مطلب چی بود؟!

ویدیوی زیر رو تماشا کنید:


دوست اسمارتینی!

  • نظرت راجب شکست خوردن چیه؟
  • نظرت راجب مطالب سبک زندگی اسمارتین چیه؟ اگه ایده جالبی توی ذهن داری به ما بگو تا اجراییش کنیم!
  • پیشنهاد یا انتقادی داری؟ حتما برای ما توی نظرات بنویس، ما همشو می‌خونیم!
  • به نویسندگی علاقه داری و می‌خوای نوشتن رو تجربه کنی؟ به بخش ارسال مطلب برو و نوشته خوبت را برای ما ارسال کن. ما هم اون رو با اسم خودت منتشر می‌کنیم! 

بیشتر بخوانید:

اگه از بلندی آسمون بترسی، نمی‌تونی صاحب ماه بشی!آتنا مهرانفر
نگاهی بر وضعیت آشفتهٔ این روزهای فوتبال – سهیل کوهی اصفهانی
بزرگانه بفهم و کودکانه حس کن… – آتنا مهرانفر
بام شادی – روایت یک حسرت – سید متین فقهی

اگه خواستی می‌تونی به پستم رای بدی:

۴ / ۵. ۴